Politieke bemoeienis aan de top van de ECB

„Ik ben vrij!” hoor ik mijn dochter roepen terwijl ze met haar hand de grootste plant in de woonkamer aanraakt. Blijkbaar is dat een veilige zone voor het tikkertje dat mijn kinderen en twee vriendinnen die op bezoek zijn, spelen. Geheel volgens afspraak tikt niemand haar aan.

Die tikkertje-regel geldt niet in het spel tussen politici en centrale bankiers. Er zijn geen veilige zones in dat spel. De enige manier waarop een centrale bankier een veilige zone voor zichzelf kan creëren om zonder politieke druk het monetaire beleid te kunnen bepalen, is zich niet bemoeien over het beleid waar politici over gaan.

Onafhankelijkheid

Alléén dan kun je als centrale bankier tegen politici zeggen ’bemoei je met je eigen zaken’ én erop rekenen dat ze naar je luisteren. Bemoei je wel met de zaken waar politici over gaan en je kunt verwachten dat politici jouw onafhankelijkheid niet respecteren.

Als een goede, verantwoorde centrale bankier bemoei je je dus niet over het beleid waar politici over gaan als je onafhankelijkheid je iets waard is. Als we die zin een beetje anders rangschikken, dan staat er dat als je continu gaat praten over wat de politiek moet doen, je onafhankelijkheid je niet kan schelen.

Draghi

Voormalige ECB-president Mario Draghi kon de onafhankelijkheid van de bank weinig schelen. Hij schreef mee aan een rapport over hoe het eurohuis te verbouwen en deed dat met niemand minder dan de aanvoerders van de Europese Raad, Europese Commissie, het Europees Parlement en de eurogroep, de meest politieke ambtsdragers die maar mogelijk zijn.

Zijn opvolgster Christine Lagarde zet die treurige traditie voort. Zo zei ze eerder deze week in een interview dat de Europese leiders het herstelfonds dat afgelopen zomer na marathononderhandelingen werd opgericht als een tijdelijk fonds, permanent zouden moeten maken. Het was de zoveelste keer dat ze zich mengt in het politieke discours.

Beroepspoliticus

Lagarde is een beroepspoliticus pur sang. Toen ze de ECB-baas werd, werd ze een centrale bankier ondanks het feit dat ze geen econome is. Maar dat is, vermoed ik, precies de reden waarom ze de baan kreeg in de eerste plaats. Zelfs het feit dat ze strafrechtelijk was vervolgd én veroordeeld, was geen obstakel voor de EU-leiders haar te benoemen.

Geef een politicus en/of iemand die geen waarde hecht aan onafhankelijkheid van de centrale bank de toegangscodes tot het rentewapen en je hebt hét recept voor ellende te pakken. Blijkbaar hebben we in de eurozone die toegangscodes precies aan zo iemand gegeven.

Tragedie

Ik heb eerder geschreven dat het beleid ingezet door Draghi dit decennium makkelijk tot een tragedie kan leiden. Een draghedie noemde ik dat toen. Inmiddels heb ik een synoniem voor dat woord gevonden: een lagedie, wat precies het tegenovergestelde van een Griekse tragedie zou zijn.

In een Griekse tragedie wordt een hoogwaardigheid getroffen door noodlot waarbij het publiek het precieze voorval nooit ziet. In de draghedie/lagedie is het publiek juist het lijdend voorwerp en het voorval is duidelijk zichtbaar en voelbaar voor iedereen behálve hoogwaardigheden. Zoals centrale bankiers. Die hebben geen skin in the game.

Deze column is 21 oktober jl. gepubliceerd in DFT.nl

Het bericht Politieke bemoeienis aan de top van de ECB verscheen eerst op OHV.

Source



Categories: OHV, Research

%d bloggers liken dit: