Inflatie is er wel, maar verborgen

Het oude Rome. De Mongoolse provincie Ilkhanate in de dertiende eeuw. Duitsland tussen de twee wereldoorlogen. Het oude China voordat Marco Polo het land zou bezoeken. Joegoslavië in de jaren tachtig en negentig. Argentinië. Zimbabwe. Zomaar wat voorbeelden van landen en regio’s die ons leren dat als je te veel geld in omloop brengt, de koopkracht ervan uiteindelijk zal dalen.

Natuurlijk, wat ooit de regel was, hoeft niet altijd de regel te blijven. Maar totdat het tegendeel blijkt, verwacht ik voor de middellange termijn eerder hogere inflatie dan deflatie, dat lijkt me waarschijnlijker. Zeker als ik daarbij enkele relevante zaken optel die tegen ons werken op inflatiegebied.

Welke relevante zaken? Nou, demografie bijvoorbeeld. Arbeid wordt almaar schaarser, waar die de afgelopen decennia juist jaar in jaar uit minder schaars werd. Globalisering, die de inflatie afgelopen decennia overal omlaag drukte, werkt de komende jaren eerder andersom, vrees ik, als ik naar de geopolitieke situatie in de wereld kijk.

Centrale banken

De onafhankelijkheid van de centrale banken, die beleggers en anderen in de afgelopen decennia het vertrouwen gaf dat de centrale bankiers niet naar de pijpen van de politici zullen dansen, is ook niet wat het ooit is geweest. En dan druk ik me nog heel mild uit. Een deel van de sterke stijging van de goudprijs van afgelopen tijd, is te wijten aan het afnemend vertrouwen in de centrale banken.

De arbeidsproductiviteit neemt nog wel toe, maar vergeleken met hoe snel die toenam in het verleden, is het allemaal wel erg karig. Productiviteit is belangrijk omdat wanneer die snel stijgt, bedrijven lonen kunnen verhogen zonder die hogere kosten door te berekenen aan de eindafnemer. Wat we in de toekomst wel eens kunnen meemaken is een combinatie van een erg lage stijging van de productiviteit maar tegelijkertijd een snellere stijging van de lonen doordat de arbeid, zoals gezegd, schaarser wordt.

Demografie, globalisering, centrale banken, groei van de geldhoeveelheid, dat alles maakt het in mijn ogen waarschijnlijker dat de inflatie op middellange termijn hoger zal uitpakken dan die thans is. Anders gesteld: deflatie lijkt onwaarschijnlijk.

Crises

Als de prijzen ooit langdurig hadden moeten dalen, dan was het wel sinds 2008, met drie hevige crises (subprime, eurocrisis en corona) die de vraag naar goederen en diensten danig drukten. De prijzen zijn niet gedaald. Sterker nog, sinds 2008 zijn die in Nederland met bijna 20 procent gestégen.

Maar hoge inflatie zagen we ook niet, denkt u nu misschien. Klopt. Hoewel… heeft u onlangs geleken naar de stijging van de huizenprijzen en van aandelen en obligaties en dan in relatie tot de ontwikkeling van de onderliggende economie? Inflatie is er wel, alleen vooral in de spullen die niet meetellen bij de berekening ervan.

Inflatiegevaar

En vergeet niet dat sinds 2008 al dat extra geld vooral naar de markten vloeide en niet naar bedrijven en consumenten die geld uitgeven. De laatste jaren is het tij gekeerd, kredietverlening aan die groepen neemt toe en daarmee inflatiegevaar op termijn. In het oude Rome, pre-Marco Polo China, Ilkhanate et cetera waren er geen financiële markten die als een soort superspons al dat extra geld konden opzuigen. Nu hebben we die supersponsen wel, maar ook een superspons raakt een keer vol.

Deze column is 29 juli jl. gepubliceerd in DFT.nl

Het bericht Inflatie is er wel, maar verborgen verscheen eerst op OHV.

Source

Categorised in: OHV, Research

Zoeken op categorieën met specifieke info..

%d bloggers liken dit: