De schaduwkant van het post-corona herstel

Goede tijden komen eraan. Dat is de kortste conclusie na het lezen van de jongste editie van het World Economic Outlook, een publicatie waarin het Internationaal Monetair Fonds ramingen voor economische groei voor het lopende jaar en het jaar erop bekendmaakt.

Vergeleken met de voorspellingen uit oktober vorig jaar, zijn veel ramingen behoorlijk opgeschroefd. De economische groei in de Verenigde Staten zal dit jaar naar verwachting uitkomen op 6,4%; eerder gingen de IMF-economen uit van 3,1%. Het nieuwe steunpakket in de VS is dé hoofdreden voor de cijfereuforie. De economie van de eurozone daarentegen lijkt een vol procentpunt minder hard te groeien.

Dat verschil is de snelheid waarmee verschillende economieën herstellen, betekent dat de verschillen in levensstandaard tussen landen zal toenemen. Niet alleen tussen de rijke landen maar ook tussen de ontwikkelingslanden en het Westen.

Het was die constatering dat mijn aandacht trok. De auteurs van het rapport gaan nog verder en schrijven dat de verschillen niet alleen tússen landen maar ook bínnen landen toenemen. De mate van inkomens- en vermogensongelijkheid zal waarschijnlijk verder toenemen omdat jongeren en werknemers met laagbetaalde banen relatief hard zijn geraakt door de coronacrisis.

Dit haalt voor mij veel van de glans van indrukkwekkende groeiramingen weg. Onlangs heb ik het schrijven van mijn boek over de gevolgen van een economisch besluit uit 1971 afgerond.

Instabiliteit

Eén van de gevolgen is de toenemende ongelijkheid wat op zijn beurt niet alleen de economische groei afremt maar ook tot grote ontevredenheid onder de bevolking leidt. Dat veroorzaakt politieke en maatschappelijke instabiliteit, iets wat de economische ontwikkeling verder hindert etcetera.

Dat de economische groei dit en volgend jaar op het hoogste niveau in decennia zal liggen, is geen bewijs dat ongelijkheid de economie niet verstoort. Het herstel van dit en volgend jaar is vooral te zien als het opveren van de economieën die vorig jaar de diepste crisis in bijna een eeuw hebben meegemaakt. Dat je na zo’n ervaring behoorlijk groeit, is niets meer dan logisch.

Wanneer dat effect weg komt te vallen, beginnend vanaf het einde van 2022, blijft die toegenomen ongelijkheid in stand. Groeien na 2022 wordt daardoor nog lastiger dan het al was en nieuwe politieke spanningen, bijvoorbeeld binnen de eurozone, zouden dan niet verbazen.

Assertief

Over ramingen en spanningen gesproken: de economie van China zal zowel dit als volgend jaar sneller groeien dan de Amerikaanse. De VS sterken aan maar China sterkt nog meer aan, iets wat de leiding in Beijing meer vertrouwen kan even zich nog assertiever op te stellen tegenover Washington en de buurlanden.

Verwacht meer Chinese straaljagers die het Taiwanese luchtruim schenden, (vissers)boten die aanmeren op betwiste, strategisch gelegen eilandjes in de Zuid-China Zee en grotere kans op een aanvaring met de Amerikaanse vliegdekschepen en andere militaire vaartuigen die steeds vaker door die wateren varen om de dominante positie van de VS in de regio en de wereld te bewaken.

Deze column is 14 april jl. gepubliceerd in DFT.nl

Het bericht De schaduwkant van het post-corona herstel verscheen eerst op OHV.

Source